Έχουμε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα, το ρεαλισμό και τον ορθό λόγο ως κράτος, ως οικονομία και ως πολιτισμός. Η πραγματικότητα έχει αναστραφεί. Το δίκαιο είναι άδικο και το άδικο είναι καθεστώς. Τα ιδρύματα και τα άσυλα έχουν γίνει κέντρα αποκατάστασης δημοσίων υπαλλήλων. Οι τρόφιμοι με αναπηρίες δεινοπαθούν μέχρι να πεθάνουν και κάποιοι κάνουν εθελοντισμό και φιλανθρωπία με κρατικά λεφτά. Στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος, στις 22 Μαρτίου 2011, δημοσιεύθηκε η παρακάτω είδηση:
Ψήφισμα κατά πλειοψηφία εξέδωσε το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας στην τελευταία του συνεδρίαση σχετικά με τις περικοπές της κρατικής επιχορήγησης στα 13 προνοιακά ιδρύματα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. «Τα προνοιακά ιδρύματα, εδώ και 30 χρόνια, λειτουργούν κατά κύριο λόγο με την κρατική επιχορήγηση. Τα 13 αυτά ιδρύματα βρίσκονται στη χειρότερη οικονομική κατάσταση των τελευταίων ετών, μετά τη σημαντική περικοπή της κρατικής επιχορήγησης το 2010 και την καθυστέρηση της προκαταβολής για το 2011. Τα χρέη στα ασφαλιστικά ταμεία είναι δραματικά και το προσωπικό που στελεχώνει τα ιδρύματα αυτά (εκπαιδευτές, κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι, εκπαιδευτικοί κ.τ.λ.) είναι απλήρωτο εδώ και τέσσερις μήνες», αναφέρεται στο ψήφισμα.
Η λειτουργία των ιδρυμάτων γίνεται ως τώρα με «εθελοντική» εργασία του εκπαιδευτικού και υποστηρικτικού προσωπικού, όπως επίσης και με χορηγίες σε λειτουργικά έξοδα. Εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα οι χορηγίες συνεχώς μειώνονται… Η εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας αυτών των ιδρυμάτων, δυστυχώς, συμβάλλει ελάχιστα στα έσοδά τους. Το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας ζητά άμεσα την καταβολή της κρατικής επιχορήγησης, την κατανομή και την εκταμίευση χρημάτων, «γιατί κινδυνεύει άμεσα η συνέχιση της λειτουργίας των ιδρυμάτων αυτών που φιλοξενούν ΑΜΕΑ, εγκαταλειμμένα, άπορα, ορφανά και παραμελημένα παιδιά».
Να αποκατασταθεί η αλήθεια εδώ και τώρα!
Πραγματικά τα «προνοιακά» ιδρύματα λειτουργούν με κρατική επιχορήγηση και αυτό επειδή κανένας δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο εκτός από φρέσκο χρήμα για μισθοδοσίες και για προμήθειες.
Οι περικοπές στην κρατική επιχορήγηση επηρεάζουν αυτούς που επωφελούνται από τα χρήματα. Οι τρόφιμοι δεν έχουν να χάσουν ή να κερδίσουν τίποτα. Τα έχουν χάσει όλα. Και απόδειξη όλα αυτά που δημοσιεύονται στον ημερήσιο και στον περιοδικό τύπο για τα ιδρύματα που είναι μόνο καταχρήσεις και κακοποίηση μέχρι θανάτου.
Τα χρέη που υπάρχουν ως προς τα ασφαλιστικά ταμεία είναι χρέη που οφείλονται στην κακοδιαχείριση. Οι τρόφιμοι στερούνται των προνοιακών επιδομάτων και τα προνοιακά επιδόματα κατατίθενται στα ιδρύματα ή στους κηδεμόνες των τροφίμων που βεβαίως δεν έχουν καμία σχέση με τους τροφίμους (πρώην) συγγενείς τους.
Εάν το προσωπικό δεν έχει πληρωθεί μπορεί να παραιτηθεί. Οι τρόφιμοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Έχουν να κερδίσουν μόνο εάν προσληφθούν άλλοι εργαζόμενοι που να εργάζονται περισσότερο φιλότιμα και παραγωγικά.
Δεν υπάρχει ίδρυμα και δομή ΑμεΑ που να λειτουργεί σε εθελοντική βάση. Αντιθέτως, όλοι όσοι εργάζονται στους χώρους της ειδικής αγωγής και της αποκατάστασης λαμβάνουν ειδικό ανθυγιεινό επίδομα. Για τους εργαζόμενους η αναγκαστική επαγγελματική συναναστροφή με τους τροφίμους των ιδρυμάτων είναι ανθυγιεινή και γι’ αυτό διεκδικούν την επιδότηση της αναγκαστικής επαγγελματικής συναναστροφής ως ανθυγιεινής.
Δυστυχώς ακόμη και σήμερα υπάρχουν χορηγοί που χρηματοδοτούν τα ιδρύματα. Έπρεπε να υπάρχει διαφάνεια πίσω από τους ψηλούς φράχτες των ιδρυμάτων για να γνωρίζουν οι χορηγοί που πηγαίνουν τα χρήματά τους και αυτό είναι ευθύνη των κυβερνήσεων που συντηρούν ένα απαρτχάιντ.
Όσο και να εκμεταλλευτούν ή να αξιοποιήσουν την κινητή και την ακίνητη περιουσία των ιδρυμάτων δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.
«Τα ιδρύματα όσο και να τα πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς»! Όσα χρήματα και να δοθούν στα ιδρύματα, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.
Δεν κινδυνεύει η λειτουργία των ιδρυμάτων. Κινδυνεύουν μόνο τα οικονομικά συμφέροντα που βρίσκονται πέριξ και εντός των ιδρυμάτων.
Οι τρόφιμοι με αναπηρίες δεν φιλοξενούνται στα ιδρύματα. Τα ιδρύματα ανήκουν στους τροφίμους τους. Υποκείμενο των ιδρυμάτων είναι ή θα έπρεπε να είναι οι τρόφιμοι.
Δυστυχώς, όμως, οι τρόφιμοι αποτελούν το άλλοθι για να εισπράττουν κάποιοι μισθό και προμήθειες σε βάρος των τροφίμων και των προμηθευτών.
Καλά ιδρύματα θα ήταν τα ιδρύματα που θα έπαιρναν τον βρώμικο, άπορο, εγκαταλελειμμένο, ορφανό και παραμελημένο ΑμεΑ, και μέσα από μια υπερβολικά σύντομη διαδικασία θα τον καθάριζαν, θα τον έπλεναν, θα πλαισίωναν τις περιορισμένες ικανότητές του με υποστήριξη και με εφαρμογές της τεχνολογίας, και θα δημιουργούσαν ένα πλαίσιο εντός του οποίου, οι τρόφιμοι, θα μπορούσαν να επιβιώσουν με ασφάλεια και με αξιοπρέπεια.
Αντί όμως υποστήριξης, τα ιδρύματα παρέχουν προγραμματισμένη φθορά των τροφίμων μέχρι το θάνατό τους.
Δεν χρειάζονται δικαιολογίες για τα παραπάνω. Το σύνολο των μέσων μαζικής ενημέρωσης είναι γεμάτο από θανάτους τροφίμων σε όλα τα ιδρύματα, σε τέτοιο βαθμό που ελεύθερα μπορούμε να ανακράξουμε:
Θάνατος στους αναπήρους! Ζήτω τα ιδρύματα!
Νίκος Βουλγαρόπουλος, nikos@disabled.gr, http://www.disabled.gr/, Μάρτιος 2011.